بیابان زایی؛ نتیجه انتقال آب بین حوضه ای

به گزارش بازسازی منزل، به اعتقاد یک کارشناس حوزه آبخیزداری از منظر طبیعی، انتقال آب از سرشاخه یک حوضه آبخیز به حوضه آبخیز دیگر بر هم زدن نظام ارتباط سیستماتیک مناطق را به دنبال دارد و نتیجه نهایی این کار خشکاندن مناطق زیردست و بیابان زایی است.

بیابان زایی؛ نتیجه انتقال آب بین حوضه ای

به گزارش بازسازی منزل، ابوالقاسم حسین پور در یادداشتی ضمن اشاره به اینکه آب مهمترین منبع طبیعی پایه عنصر حیاتی زیست بوم و رکن اساسی در بقا و توسعه هر منطقه است، تصریح نموده است: اتکای آبادانی هر آبادی به کلیدواژه آب است که در فرهنگ ایرانی به درستی ریشه نام سکونتگاه قرار گرفته است. تعادل، توازن و پایداری هر منطقه بر پایه این مهم شکل می گیرد و بدون شک جداسازی، انتقال و جابجایی آن از هر منطقه مهمترین عامل ناپایداری در طبیعت است.

مدیرکل دفتر کنترل سیلاب و آبخوان داری سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور در ادامه یادداشت خود آورده است: شکل گیری پایداری مناطق در طول حیات هر منطقه با اتکا به آب بوده است. زنجیره عوامل طبیعی با دخل و تصرف در زیربنای تعادل یعنی آب در ابعاد گسترده بهم می خورد که تبعات مختلف زیستی، مالی، اجتماعی و حتی امنیتی را به دنبال دارد. قوانین طبیعت و قواعد اکولوژیک اجازه اینگونه دست اندازی ها به مهمترین عامل پایداری را نمی دهد.

وی با تاکید بر اینکه از منظر طبیعی، انتقال آب از سرشاخه یک حوضه آبخیز به حوضه آبخیز دیگر بر هم زدن نظام ارتباط سیستماتیک مناطق بالادست، میان حوضه و پایین دست است، معتقد است: نتیجه نهایی این حرکت خشکاندن مناطق زیردست و بیابان زایی است. از منظر حقوق اجتماعی نیز حذف حق آبه ها از یک منطقه به بهانه آباد ساختن منطقه دیگر در نهایت به تعارضات و نزاع مردمی بین مبدا و مقصد منجر خواهد شد بنابراین اینگونه بلندپروازی های توسعه به دلیل عدم همخوانی و سنخیت با قوانین طبیعت فرجامی جز ناکامی و خسارات سنگین نخواهد داشت.

این کارشناس حوزه آبخیزداری در ادامه یادداشت خود عنوان نموده است: اینکه گفته می گردد انتقال آب بین حوضه ای با رعایت ملاحظات زیست محیطی انجام می گیرد، امری محال و ناشدنی است. جمع اضداد امکان پذیر نیست و این نگاه مغایر با قوانین طبیعت و قواعد اکولوژیک است و از اساس صحیح نیست. توسعه تنها بر مبنای زیرساخت های طبیعی زیست بوم هر منطقه پایدار خواهد بود.

حسین پور در ادامه تغییر اقلیم، توسعه نامتوازن و بارگذاری های ناهمخوان با ظرفیت طبیعت و منابع آب در کشور را منجر به محدودیت در دستیابی به آب در بخش های وسیعی از کشور دانسته و تاکید نموده است که تداوم این فرایند بدون چاره اندیشی درست، موجب تشدید بحران و مسائل بیشتری در آینده خواهد شد. کاهش منابع آب سطحی و حق آبه های آن با وجود افزایش شدت بارش ها و تشدید سیلاب ها به دلیل کاهش حجم آب های سطحی در کشور اتفاق افتاده است.

او همچنین آورده است: از سوی دیگر شرایط 67 درصد آبخوان های زیرزمینی کشور با بیلان منفی فزآینده، کسری 140 میلیارد مترمکعب و خطر فرونشست زمین در دشت ها بسیار بحرانی است اما آنچه که بیم آن بیشتر می رود تشدید لوله زایی ها و لوله گذاری های آب و سرقت کلان آب بین مناطق است که جز اختلال خطرناک در نظام طبیعت رنجور ایران و تبعات بد مالی و اجتماعی آن حاصلی نخواهد داشت.

این کارشناس حوزه آبخیزداری در خاتمه تاکید نموده است: اکنون که موضوع بازنگری در قوانین آب کشور مطرح است، انتظار می رود کارشناسان، متخصصان و مسئولان با تبیین درست موضوع، نگاه جامع و آینده نگر و عمل مسئولانه از بحرانی تر شدن بیشتر اوضاع جلوگیری و راستا توسعه آینده کشور را هموار و حفظ طبیعت ایران را تضمین نمایند.

منبع: خبرگزاری ایسنا

به "بیابان زایی؛ نتیجه انتقال آب بین حوضه ای" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "بیابان زایی؛ نتیجه انتقال آب بین حوضه ای"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید